მედიაკომუნიკაციის ენის სოციალური როლებით განპირობებული სტილური და მოდალური მახასიათებლები

ანოტაცია

ჩვე­ნი ლინ­გვის­ტუ­რი ინ­ტე­რე­სის სა­გა­ნი ინ­ტე­რაქ­ცი­ი­სა და კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის პი­რო­ბებ­ში შექ­მნი­ლი ზე­პი­რი მეტყ­ვე­ლე­ბის სინ­ტაქ­სუ­რი კონ­სტრუქ­ცი­ე­ბის სტი­ლუ­რი ვა­რი­ან­ტე­ბი­სა და მო­და­ლუ­რი მა­ხა­სი­ა­თებ­ლე­ბის გა­მოვ­ლე­ნა­ა. მე­დია და პო­ლი­ტი­კა ტრა­დი­ცი­უ­ლად გან­სხვა­ვე­ბულ ფუნ­ქცი­ურ სტილს იყე­ნებს, მას­მე­დია – პუბ­ლი­ცის­ტურს, პო­ლი­ტი­კა კი − ოფი­ცი­ა­ლურ­-საქ­მი­ან სტილს, თუმ­ცა თა­ნა­მედ­რო­ვე ეპო­ქა­ში სო­ცი­ა­ლუ­რი რო­ლე­ბი სტილს სი­ტუ­ა­ცი­უ­რად ცვლი­ან. ლინ­გვის­ტუ­რი თვალ­საზ­რი­სე­ბით მე­დი­ა­კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის ენის სტრა­ტე­გი­უ­ლი ნა­წი­ლი სრუ­ლად ემ­ყა­რე­ბა მო­და­ლო­ბას. მო­ლა­პა­რა­კე სუ­ბი­ექ­ტის ყო­ვე­ლი მა­ნი­ფეს­ტის ში­ნა­არ­სის სე­მან­ტი­კას მო­და­ლო­ბის მო­დუ­სი გან­საზ­ღვრავს. ენა აერ­თი­ა­ნებს ინ­დი­ვი­დის და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბი­სა და შე­ფა­სე­ბის კომ­პო­ნენ­ტებს. მო­და­ლო­ბა, რო­გორც პო­ზი­ცი­ო­ნი­რე­ბის მე­ქა­ნიზ­მი, ში­ნა­არ­სის გად­მო­სა­ცე­მად უნი­ვერ­სა­ლუ­რი კა­ტე­გო­რი­ა­ა. მე­დი­ა- და პო­ლი­ტი­კუ­რი დის­კურ­სის ანა­ლი­ზი­სას მო­და­ლო­ბა შე­იძ­ლე­ბა გან­ვი­ხი­ლოთ, რო­გორც კო­მუ­ნი­კან­ტის პო­ზი­ცი­ის იდე­ო­ლო­გი­უ­რი მარ­კე­რი. მე­დი­ა­კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის ზე­პი­რი მეტყ­ვე­ლე­ბის სა­ა­ნა­ლი­ზო ფორ­მებ­ზე დაკ­ვირ­ვე­ბის შე­დე­გად შეგ­ვიძ­ლია ვთქვათ, რომ თა­ნა­მედ­რო­ვე ქარ­თუ­ლი სა­ჯა­რო კო­მუ­ნი­კა­ცი­ის სინ­ტაქ­სურ კონ­სტრუქ­ცი­ებ­ში დამ­კვიდ­რე­ბუ­ლი სტი­ლუ­რი ვა­რი­ან­ტე­ბი და მო­და­ლუ­რი მა­ხა­სი­ა­თებ­ლე­ბი საკ­ვლე­ვად მე­ტად სა­ინ­ტე­რე­სო­ა, მით უფ­რო, რო­ცა ეპო­ქას­თან ერ­თად მუდ­მი­ვად იც­ვლე­ბა სტი­ლი­სა და მო­და­ლო­ბის გა­მო­ხატ­ვის ენობ­რი­ვი ფორ­მე­ბი.