შექსპირის ჰამლეტი და ძველბერძნული ტრაგიკული კატეგორიები (ანალიტიკური თეორიები)
DOI:
https://doi.org/10.52340/atsu.2020.1.15.08საკვანძო სიტყვები:
ძველბერძნული, ტრაგედია, ჰამლეტი, შექსპირიანოტაცია
შეიძლება ითქვას, რომ ,,ჰამლეტი’’ ინტერტექსტუალურად უკავშირდება ძველბერძნული ტრაგედიების ნარატივს, თუ გავითვალისწინებთ შემდეგ თემებს: სამეფო ოჯახის წევრის მკვლელობა, მემკვიდრეობით მიღებული ბედისწერა, აჩრდილების ფენომენი, სხვადასხვა თაობებს შორის სისხლიანი დაპირისპირება, მოწამლული საკვები და ღვინო, ძალადობა იმ ადგილას, სადაც პერსონაჟი თავშესაფარს ეძებს, დაკრძალვის ტრადიციებიდან დევიაცია. პირველ ნათელ მსგავსებას წარმოადგენს ე. წ. ორიგინალური საგა - ზოგადად, ორესტესსა და ჰამლეტის ისტორიის მსგავსება. ოიდიპოსის ტრაგედიის კვლევა გულისხმობს ჰამლეტის ტრაგედიის არსის გაგებას. ფროიდი საუბრობს ლატენტურ გრძნობებზე, რომლებიც მატერიალიზდებიან ოიდიპოსის შემთხვევაში, ხოლო ჰამლეტი მათ საკუთარ თავში ახშობს. კლაუდიუსი ოიდიპოსის მამის პროტოტიპია და ჰამლეტი ცნობიერის დონეზე მისკენ მიმართავს მამის მოკვლის სურვილს. ნიცშე საუბრობს ჰამლეტის მხატვრული სახის დიონისურ და აპოლონურ საწყისებზე. აღნიშნულ კატეგორიებს წმინდა ძველბერძნულ ჭრილში განიხილავს. აპოლონური ინდივიდუალურობისკენ, დიფერენცირებისკენ, იერარქიისკენ არის მიმართული მაშინ, როცა დიონისური წარმოადგენს ინდივიდუალურის უგულებელყოფას, პიროვნული ,,მეს’’ დავიწყებას. ჰამლეტი, ისევე, როგორც ძველბერძნული დრამის პროტაგონისტები, ტრადიციული, ტიპური პერსონაჟია და მითის მრავალგვარი ინტერპრეტირების მიუხედავად, ის, რაც არსობრივია, არასოდეს იცვლება. შესაბამისად, ქვეშეცნეულად, მათ შორის პარალელები ლატენტურად უკვე არსებობს.
##plugins.themes.default.displayStats.downloads##
წყაროები
Freud 1900: Freud S. ‘’Interpretation of Dreams.’’ SE : 4/5. 1900.
Freud 1905: Freud S. ‘’Psychopathic Characters on the Stage.’’ vol. 7. The Standard Edition of of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud. trans. James Strachey et al.: 305-310. Repr. 1957. New York: W. W. Norton. 1905.
Freud 1985: Freud S. The Complete Letters of Sigmund Freud to Wolhelm Fliess. 1887-1904. Cambridge: Belknap Press of Harvard University Press. qtd. In Freud S. The Freud Reader. New York: Norton. 1985.
Gay 1998: Gay P. Freud: A Life for Our Time. New York: Norton. 1998.
Holland 1960: Holland N. ‘’Freud on Shakespeare.’’ PMLA 75(3): 163-173. 1960.
Jones 1976: Jones E. Hamlet and Oedipus. New York: Norton. 1976.
Mueller 1997: Mueller M. “Hamlet and the World of Ancient Tragedy,” Arion: 22-45. 1997.
Murray 1914: Murray G. ‘’Hamlet and Orestes: A Study in Traditional Types’’. The Annual Shakespeate Lecture. The British Academy. New York: Oxford University Press American Branch. 1914.
Nietzsche 1999: Nietzsche F. The Birth of tragedy. ed. Raymond Geuss. Engl. Transl. By Ronald Speirs. Cambridge: Cambridge University Press. 1999.
Nussbaum 1998: Nussbaum M. ‘’The Transfiguration of Intoxication: Nietzsche, Schopenhauer, and Dyonisus’’ in Nietzsche: Critical Assessments. vol. I,. eds Daniel, Conway, W. and Peter S. Groff. New York: Routledge: 331-359. 1998.
Schleiner 1990: Schleiner L. “Latinized Greek Drama in Shakespeare’s Writing of Hamlet.” Shakespeare Quarterly 41(1): 30. 1990.
Schopenhauer 2010: Schopenhauer A. The World as Will and Representation, Vol. I. ed. and Engl. Transl. by Judith Norman, Alistair Welchman and Christopher Janaway. Cambridge: Cambridge University Press. 2010.
Silk... 1981: Silk M., Stern J. P. Nietzcshe on Tragedy. Cambridge: Cambridge University Press. 1981.
ჩამოტვირთვები
გამოქვეყნებული
გამოცემა
სექცია
როგორ უნდა ციტირება
